„Trzeba niestety stwierdzić, że powyższa wypowiedź całkowicie mija się z prawdą. Nie tylko imputuje „całej Straży" (określenie to jest umyślnie sformułowane tak, aby zmylić oponentów; w skład Straży wchodził przecież zarówno Chreptowicz, jak i Ignacy Potocki) rzekome nadzieje na wojskową pomoc pruską jeszcze w końcu maja 1792 roku, podczas gdy ze wszystkich zachowanych źródeł wynika bezspornie, że jadąc do Berlina Ignacy Potocki takiego wyniku swojej misji w ogóle nie brał pod uwagę. Przypisuje również marszałkowi litewskiemu rzekome sugerowanie królowi wstrzymania się z opuszczeniem stolicy do chwili przybycia posiłków pruskich, chociaż w rzeczywistości (co wynika choćby z omówionego powyżej listu Ignacego Potockiego do Stanisława Małachowskiego z dnia 28 maja) uważał on zwlekanie Stanisława Augusta z wyjazdem na front za poważny błąd polityczny. Argumenty królewskie, odnoszące się do początkowej fazy wojny, musimy więc odrzucić całkowicie.
Zdaniem Stanisława Augusta sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej po wysłaniu do Petersburga polskich propozycji pokojowych
(22 VI 1792) — którymi zajmiemy się później — to znaczy po wyraźnym zadeklarowaniu wobec imperatorowej (jak zinterpretował to sobie król), ,,że dalszej wojny nie chcemy z nią prowadzić i nie możemy"99. „Wszystkie zdania, na które oglądać się przystało wówczas królowi — pisał Stanisław August — chociaż pochodzące z osób i z urzędów, i z opinii od siebie najodleglejszych, na to się zgodziły że poty królowi należało dosiadywać w Warszawie, póki respons imperatorowej dzień po dniu obiecywany nie nadejdzie. To jednogłośnie twierdzili i strażowi wszyscy, i posłowie moskiewski, pruski i austriacki, każdy prawie z inszych powodów, wszyscy jednak w tym się zgadzali"100. Jest faktem bardzo znamiennym, iż Stanisław August spośród tych „wszystkich" w swoich wystąpieniach publicystycznych wymieniał potem jedynie trzy nazwiska Lucchesiniego, Bułhakowa i czasami de Cachego101. Nie padło w tym kontekście nigdy nazwisko któregokolwiek z przywódców stronnictwa patriotycznego102. Ignacy Potocki słusznie stwierdził, iż sugerowanie królowi takiej polityki należało do obowiązków posła pruskiego i rosyjskiego, co powinno było zostać poczytane za dodatkowy powód, aby nie dawać im posłuchu, a baczyć jedynie na interesy własnego kraju i swoje wobec tego kraju obowiązki108.“(8)