„Majątkowe prawo małżeńskie nie uległo większym zmianom. Jednakże od XVI w. majątkowe stosunki małżeńskie regulowały przede wszystkim umowy małżeńskie (contrats de mariage). Umowy takie musiały być sporządzone przed zawarciem małżeństwa, ponieważ w czasie jego trwania nie mogły być zmienione. Gdy brak było takiej umowy, stosunki majątkowe między małżonkami regulowały miejscowe prawa.
W systemie wspólności majątkowej mąż uzyskiwał prawo dysponowania bez zgody żony majątkiem nabytym w czasie trwania małżeństwa. Jednakże żona uzyskała ustawowe zabezpieczenie hipoteczne na majątku własnym męża.
Ograniczone też zostało (1560 r.) prawo wdowy, która powtórnie wyszła za mąż, czynienia darowizny na rzecz drugiego męża.
Prawo spadkowe nie uległo znaczniejszym zmianom.
Z jednej strony obawa klasy feudalnej przed przejściem dóbr szlacheckich w ręce wzbogaconej burżuazji, z drugiej zaś strony chęć podtrzymania świetności rodów doprowadziły do powstania instytucji substytucji (fideikomisów). Obdarzony dziedzic obowiązany był przekazać po śmierci majątek swemu spadkobiercy w stanie nieuszczuplonym. W zasadzie, z wyjątkiem majątków możnowładców, substytucja mogła być ustanowiona z góry tylko na okres dwu pokoleń. Substytucja mogła powstać w drodze testamentu lub umowy i musiała być wpisana do ksiąg publicznych.“(12)