„Henry Louis (Lou) Gehrig (19031941) słynny amerykański baseballista. Odmiana dystrofii mięśni, na którą umarł, zwana jest teraz chorobą Gehriga (przyp. red.).
Jedynie mata część rozwiązań udanych systemów rozpoznawania mowy składa się z klasycznych technik rozpoznawania wzorców. Większa ich część opiera się na głębokiej wiedzy o naturze ludzkiej mowy i języka o kształcie dźwięków mowy oraz o fonologii, składni i semantyce języka mówionego.
Firma Kurzweila, Kurzweil Applied Intelligence, oraz kilka innych, w tym IBM, wypuściły już komercyjne produkty do rozpoznawania mowy. Według dzisiejszych standardów, nadal wykorzystują one ogromne zasoby obliczeniowe. Na przykład YoiceType z IBM to przynajmniej 8 megabajtów dedykowanej pamięci RAM (poza tym, czego potrzebuje system operacyjny i inne aplikacje) oraz 33 megabajty wolnej przestrzeni dyskowej i 30 megabajtów potrzebne do procesu uczenia się.
Programy te rozpoznają bardzo wiele słów (30 60 tysięcy słów tak zwanej mowy oddzielonej pauzami albo dyktowanej oznacza to, że użytkownik musi dbać o zostawianie krótkiego...ale...wyraźnego...odstępu...pomiędzy...słowami). Korzystanie z tych systemów poprzedza okres szkoleniowy, trwający od jednej do kilku godzin, podczas którego program „uczy się" twojego głosu, a ty przyzwyczajasz się do nowego programu. Czynnikami, które mogą w istotny sposób obniżyć wydajność takich systemów, są hałasy w tle i zmiany w głosie mówiącego. Pewien mężczyzna cierpiący na niedowład rąk zaczął używać systemu rozpoznawania mowy i był zachwycony, że znowu może pracować, pomimo licznych niedociągnięć programu. Kiedy zachorował na grypę, jego system przestał go rozumieć.“(5)