„3. Na placówkach
Lata 19211926 były okresem trwającej nadal, choć dość powolnej, rozbudowy sieci polskich placówek dyplomatycznych za granicą. W tym czasie powstały poselstwa w Argentynie, Chinach, Portugalii, na Węgrzech.
Przedstawicielstwa polskie były na ogół bardzo małe, niekiedy wręcz miniaturowe. I tak np. w roku 1921 w Brazylii chargć daffaires Władysław Mazurkiewicz miał do pomocy attache poselstwa Jerzego Warchałowskiego oraz naczelnika kancelarii Józefa Kossowskiego. Ci trzej ludzie musieli obsłużyć nie tylko sprawy stosunków z tak olbrzymim krajem jak Brazylia, ale także z kilkoma państwami sąsiednimi. Rzecz oczywista, że w takich warunkach wiele spraw trzeba było traktować bardzo powierzchownie, załatwiać tylko najważniejsze, nie cierpiące zwłoki zadania, podtrzymywać tylko luźne, niekiedy wręcz symboliczne kontakty.
Ale i gdzie indziej nie było dużo lepiej. Na przykład w Grecji poseł Mikołaj Jurystowski miał tylko do pomocy kancelistkę Jadwigę Pankównę. Na szczęście jednak kraj był dużo mniejszy.
Rzecz oczywista, iż w państwach ważniejszych z punktu widzenia polityki zagranicznej Polski obsady poselstw były liczniejsze. Ale też niezbyt duże. W Niemczech charge daffaires Jerzy Madeyski miał do pomocy siedem osób, we Francji poseł Maurycy Zamoyski dysponował personelem składającym się z jedenastu pracowników, zaś w Rosji“(4)